nippon!!!

Ah, jú ég er komin ‘heim’ til bris eftir þeyting um japan og bandaríkin, díses þessi ferðasaga er svo pökkuð að ég veit ekki hvar ég á að byrja. Svaf í þrjá daga eftir heimkomuna og er bara búin að vera að lesa, hanga, drekka kaffi og hanga meira. Er svo á leið norður í hlýjuna (það er allt öfugt hérna) á laugardaginn þar sem ég mun búa í bát í nokkra daga og snorkla, ahhhhhh!

ferðasagan í punktum:
-tékkaði á mormónunum í utah, þeir voru hressir,
-salt lake city er skrýtnasta borg sem ég hef komið til, og ekkert endilega skemmtilega skrýtin, meira svona ekkert fólk, fjórir barir og já, bara almennt sleppa því að fara þangað,
-fórum sjö saman í roadtrip um utah, gátum öll gist í sama mormóna-inspíreruðu hótelherberginu (junior family hét sú svíta, venjuleg fjölskyldusvíta hýsir hinsvegar 13 manns, sem sagt manninn, konurnar fjórar og börnin átta)
-missti af flugvélinni í salt lake, þrátt fyrir að vera með boarding passann í höndunum og 20 metrum frá gate-inu, usss...,
-kom sér reyndar vel þar sem við mj, vinkona mín hvers skemmtilegheit fengu mig til að hlæja svo mikið að við heyrðum ekki uppkallið, fengum frían dag og nótt í san francisco og flug til tókýó í stað osaka,
-san fran var æði æði æði, þrátt fyrir að við vorum í sömu fötunum í einhverja 60 tíma,
-og töskurnar okkar birtust á flugvellinum í tókýó þrátt fyrir að hafa upphaflega átt að fara til osaka, ferðaguðirnir virkilega sýndu sína bestu takta,
-sjö dagar í japan = tokýó, osaka, kyoto, hiroshima, nagoya, tveggja daga roadtrip um japönsku alpana, farið í fullt af japönskum hverum, sushi, karaókí, teknar myndir í límmiðavél, hjólaferð, kímónó...., þetta er eiginlega allt hálf úr fókus samt, man mest eftir lestarstöðvum,
-og talandi um lestarstöðvar, haldiði ekki að bella símamær af gling-gló hafi ekki bara verið á blasti á lestarstöðinni í híróshíma, ég auðvitað dansaði og söng af lífs- og sálarkröftum, það er eftir upphaflega súrrealíska sjokkið,
-fullt af myndum hér fyrir þá sem nenna

Myndin hér er því miður ekki af mér og japana sem er stærri en ég (sorrí kata, plís má ég samt fá verðlaun...?) en þessi fannst mér bara svo ógó fyndin þar sem amman þarna við hliðina á mér var minnsti japani sem ég fann, svo pínkuponsulítil að við fórum alltaf í hláturskast þegar við mættumst á ganginum heima hjá etsuko, þegar ég settist niður hefðum við getað farið í störukeppni (sem við gerðum reyndar ekki sökum brjálaðrar feimni ömmunnar...)

Allavega, fariði vel með ykkur og takk fyrir öll ógessla skemmtilegu kommentin, þið eruð best!!!

óm