íslendingar....

það er íslensk stelpa með mér í tíma í skólanum. þetta fékk ég að vita í fimmtu vikunni, ég var stórkostlega hissa því ég hélt að allir íslendingar væru með innbyggðan íslendingaradar, minn (og hennar) greinilega ekki að virka svona nálægt suðurpólnum.... svo var mér bent á hana og hún er svooo íslensk, hef reyndar ekki haft færi á að tala við hana enn, en reyni að ná henni í næstu viku. hvað á ég að segja samt? "ertu íslensk?" á íslensku er eitthvað svo þreytt... svo er víst önnur íslensk stelpa í deildinni, við erum semsagt fjórar, af ekki það mörgum verð ég að segja. klisjan er sönn, það eru íslendingar allstaðar.
kata og kristín eru að gifta sig í dag, ég er alveg í öngum mínum að vera ekki viðstödd, á stundum sem þessum spyr ég mig af hverju ég fór ekki í skóla á englandi eða einhversstaðar nær, en svo sé ég tunglið standa á haus, og kóalabirni og sólina skína alla daga og man af hverju ég fór hingað: óendanleg og óslökkvandi nýjungagirni, ekki einu sinni ævintýraþrá... alveg sama hvort það sökkar, bara að það sé nýtt.
þannig er það....
kata og kristín, til hamingju, þið eruð yndi, megi hamingjan og ástin gleypa ykkur með húð og hári :)

skál fyrir því,
óm